یکشنبه ۷ آذر ۱۴۰۰

بخش ها

آرشیو ماهیانه


دسته ها:روانکاوی در انجمن فرویدی، روانکاوی در رسانه‌ها و در جامعه، سؤالات در مورد مدرک تحصیلی دکتر محمد صنعتی

برای من «ذهنیت توده ها» از صد تا مدرک و دفتر و دستک بالاتر است

شنبه ۲۹ فروردین ۱۳۹۴

دیدگاه آقای ف. پ. درباره «مافیای روان»

 
گفت و گو با دکتر محمد صنعتی در مورد اتفاقات اخیر
نویسنده: ع. عباسیان
توجه: این نسخه ویرایش و حک و اصلاح نشده است و بدون هیچگونه تزئینی به همان شکل اولیه چاپ می شود. برای نسخه ویرایش شده مراجعه کنید به شماره ۲۲۷۳ روزنامه شرق مورخه ۹۳/۱/۲۴

 
محمد صنعتی یکی از اساتید بی بدیل – به قول خودش – رشته جدید «ذهنیت توده ها» ست. حتما یادتان می آید که تا همین چندی پیش ایشان خود را روانکاو معرفی کرده بود و تمام توده ها نیز بی هیچ پرسشی آن را پذیرفته بودند. این است که با ایشان در مورد اثر «سین هشتم» روی ذهنیت توده ها به بحث نشستیم.
-نظرتان در مورد «سین هشتم» چیست؟
-والله سین هشتم نسبت به هفت سین اثر کمتری روی ذهنیت توده ها دارد. مثلا شما می خواهید خانم بهاره ر. به اندازه سیب و سرکه روی مردم تاثیر بگذارند؟! ولی از آنجایی که توده ها دروغ را دوست دارند، برای تاثیر بیشتر در ابتدای امر بهتر بود هنرمندان و ورزشکاران راجع به ویژگیهایشان کمی اغراق می کردند، مثلا اینکه یک بازیگر می گفت من غیر از هنر خودم در هنرهای دیگر از قبیل خوانندگی و نوازندگی و رقاصی و عکاسی و رمالی و مترجمی هم یگانه روزگارم، اثر بیشتری بر توده مردم می گذاشت. اگر کسی هم مدرک خواست، حتما دو سه مدرک دانشگاهی هم رو می کردند، کاری نداشت که! توده اهل پرس و جو کردن نیست، ابزار سنجش ندارد، من خودم این رو به عینه دیده بودم. این طور به نظر می رسد که برخی از انجام چنین ادعاهایی ابا دارند، و این در نهایت دودش به چشم خود توده می رود.
– اینکه مردم پس از طی کردن دوره ای از خشونت طلبی، راه همدلی پیش گرفته اند، ناشی از چه تغییری در بستر اجتماع است؟
-بعله! چه چیزی بهتر از همدلی؟ مثلا یک بازیگر می خواهد بگوید من به هفت هنر دنیا آراسته ام. خب چه اشکالی دارد مردم با این نیاز او به شناخته شدن و شهره شهر شدن همدلی کنند؟ از کسی چیزی کم می شود؟ خب بابا یارو حتما لازم داره دیگه. البته یک وقت یک درصد هم فکر نکنین من الان دارم در مورد خودم حرف می زنم. برای من «ذهنیت توده ها» از صد تا مدرک و دفتر و دستک بالاتر است، کاری هم به این چیزها ندارم.
-چشم انداز روانی توده ها را چطور می بینید؟
-روندی که من در این سال ها دیده ام این است که مردم در ایران کم کم دارند یک مقداری به خودشان می آیند. تحمل گفتمان انتقادی را بیش از گذشته دارند. یک موقعی بود که ما کنگره برگزار می کردیم، و هر کس سوالی می پرسید که به مذاقمان خوش نمی آمد، به او اجازه سوال کردن نمی دادیم، میکروفونش را خاموش می کردیم، و او را تهدید می کردیم. ولی تازگیها که کنگره برگزار می کنیم، مستقیما از همان اول از حراست برای بیرون کردن این جور حرفها و سوالات زیادی استفاده می کنیم. گاهی هم از دوستانمان در سازمان نظام پزشکی استفاده می کنیم تا مفهوم «گفتمان» را برای فرد بصورت عمقی جا بیندازیم.
-به نظر شما این تحمل گفتمان انتقادی است؟!
-بعله! وقتی توده ای که در کنگره شرکت کرده چنین چیزی می خواهد، چرا این کار را نکنیم. ما همواره به رأی توده اهمیت می دهیم و از حقوق او دفاع می کنیم. چیزی که مهم است این است که از شعارزدگی اجتناب کنیم. توده نیاز به یک اقدام عملی دارد. وقتی ما با پول توده کنگره برگزار می کنیم، در قبال او مسوولیت انسانی داریم. الکی نیست که!
-نقش رسانه ها را در این مورد چگونه می بینید؟
-من فکر می کنم رسانه ها در این مسیر، نقش بسیار مهمی ایفا کردند و توانستند جامعه را به سمتی حرکت دهند که بتواند عقلانیت را از یک سو و پذیرش دیگری و لزوم نگاه به روابط اجتماعی را از سوی دیگر برای خود نهادینه کند. مثلا ببینید شما در جزیره سیسیل ایتالیا انتظار دارید یک روزنامه مطالبی بر ضد مافیا منتشر کند؟ اصلا چنین چیزی عقلانی است؟ این است که در اینجا هم روزنامه ها وظیفه خود را خوب انجام می دهند و به روابط اجتماعی من و شاگردانم خوب توجه می کنند و متوجه هستند که یک مرزهایی را بایستی محترم بدارند.
-از این که وقت خود را در اختیارمان قرار دادید بسیار متشکریم. ابهامات کوچکی وجود داشت که اکنون خوب برایمان جا افتاد…


پیوند کوتاه به این مطلب:

https://freudianassociation.org/?p=9953

  تاریخ انتشار: ۳ اردیبهشت ۱۳۹۴، ساعت: ۱۹:۰۹