شنبه ۲۷ مرداد ۱۳۹۷

بخش ها

آرشیو ماهیانه


دسته ها:روانکاوی در انجمن فرویدی

بزرگان همه ناامید و نژند / فرومایه را پایگاهی بلند

دوشنبه ۲۷ آذر ۱۳۹۶

زهره. ی :

واژه درست «شکرگزار» است نه «شکرگذار» جناب رییس فرهنگستان زبان پارسی !!!
https://freudianassociation.org/?p=37987
حکیم فردوسی عصاره زحمات سی ساله اش را در این بیت جان می دهد ؛
“بسی رنج بردم در این سال سی
عجم زنده کـردم بدیــن پــــارسی”
شهریار هخامنش نوشته:
بسی رنج بردی در آن سال سی
عجم زنده کردی بدان پارسی
نبودی ببینی که این تازیان
چه کردند به ایران شیر ژیان
ز تازی شدند تاز تر این ددان
بدادند ایران به آن تازیان
تو آسوده بر جای خود جای گیر
که ایران کند ریشه شان همچو شیر
“شهریار هخامنش”
و مولانا “ابوطالب ِ کاشی” بعد از آنکه لشکر ِ چنگیزخان اهل ِ نیشابور و طوس را قتل کرده بودند، به طوس رسید، به سر ِ خاک ِ فردوسی رفت، و این چند بیت در آن حال بگفت:
سلامٌ علیک ای حکیم ِ گزین / سرافراز فردوسی ِ پاک دین
روان ِ تو آسوده و شاد باد / دلت هم ز بند ِ غم آزاد باد
سر از خاک بردار و ایران ببین/به کام ِدلیران ِتوران زمین
کجا شد گـو ِ پیلتن رستم ات/ابا سام و باگیوو بانیرم ات؟
بزرگان همه ناامید و نژند / فرومایه را پایگاهی بلند
ابوطالب ِکاشی آنجا رسید/ چو چشم وی آن جسم ِ بی جان بدید
ببارید اشک و بنالید زار / ز جور ِ فلک بر تو ای نامدار
(مقدمه ی شاهنامه ی بایسنغری – ۸۲۹ هجری)

•مطلب شهریار هخامنش و مولانا “ابوطالب ِ کاشی” برگرفته از سایت گنجور


پیوند کوتاه به این مطلب:

https://freudianassociation.org/?p=38668

  تاریخ انتشار: ۱۸ دی ۱۳۹۶، ساعت: ۱۳:۲۵