یکشنبه ۲۶ آبان ۱۳۹۸

بخش ها

آرشیو ماهیانه


دسته ها:روانکاوی در انجمن فرویدی، روانکاوی در رسانه‌ها و در جامعه

فاجعه خوزستان را هم به لیست اضافه کنید و منتظر دریافت جایزه نوبل بمانید

جمعه ۰۱ بهمن ۱۳۹۵

ا. روشن:
“فاجعه ای که رخ داده نتیجه روشن و بارزی از سوء تدبیر است. از مغازه داری که با بی مبالاتی خود باعث آتش سوزی شده ؛ از مغازه دارن و تولیدی هایی که قواعد ایمنی را مراعات نکرده اند؛ از هیات مدیره ای که به هشدارهای ایمنی بی توجه بوده اند؛ از شهردار منطقه ای که نسبت به تحکیم و نوسازی ساختمان فرسوده پلاسکو اراده جدی نداشته و از شهرداری که ناوگان آتشنشانی کلان شهر تهران را نوسازی نکرده و درآمدهای شهر را جاهای دیگر خرج کرده همه و همه دچار سوء تدبیر و ضعف مدیریت بوده اند”*
و در پاراگراف بعدی: “اگر نظیر آن فرایند و مدیریتی که در بسیاری از شهرها و کشورها در مدیریت شهری وجود دارد بر تهران حاکم بود ما امروز داغدار آتش نشانان و قربانیان عزیز و سوگمند سرمایه های از دست رفته مردممان نبودیم”*
درست است که این حادثه “فقط” در ساختمان پلاسکو رخ داده ولی آیا ما از این دست رخدادها که هرکدام به خودی خود یک هشدار جدی بوده، کم داشته ایم؟ واقعاً ما و “مسئولان” ما از کدامشان درس گرفتیم؟ برای کدامیک از آنها تمهیداتی برای پیشگیری اندیشیده ایم؟ برای خطوط ریلی؟ برای مدارس بدون سیستم گرمایشی ایمن؟ برای باران هایی که به جای نعمت و آبادانی، سیل شدند بر سر مردم؟ برای محیط زیست و حیاط وحش مان که هر روز خبری از خسارت به آنها می خوانیم؟ برای فرونشست هایی که هر روز در یک قسمت از کشورمان ایجاد می شود؟ برای آلودگی هوا؟ و یا برای صد مورد دیگر که امروزه هیچ کسی از آنها بی خبر نیست؟
یکی از مواردی که تمامی متخصصین به اتفاق درمورد آن “هشدار جدی” داده اند، مسئله آب است. آیا این موضوع برای مسئولین آنقدر جدی و در اولویت بوده که تدابیری برای جلوگیری از خشکسالی در ایران بیاندیشند؟ چه زمان قرار است به مردم آموزش استفاده از این مایه حیات بخش آن هم در این شرایط بحرانی که در آستانه خشکسالی هستیم، داده شود؟ چه زمان “مسئولین” مانع هدر رفتن آبها می شوند؟ چه زمان ما و “مسئولین” ما به جای “منافع شخصی”، دلمان برای “منافع ملی” می تپد؟ چه زمان یاد می گیریم آنچه امروز در اختیار ماست، فقط یک امانت است که همانطور که گذاشتگانمان برای ما به میراث گذاشته اند، ما نیز باید آن را به آیندگان بسپاریم؟ تدابیر پیشگیرانه و آموزش و فرهنگ سازی در مورد استفاده از این مایه زندگی بخش چه زمانی انجام می شود؟ و اینکه چرا باید این موضوع فقط در حد هشدار متخصصان باقی بماند؟ آیا آن زمان که خشکسالی فرارسید، ما با یک بحران جدی انسانی مواجه نخواهیم بود؟ آیا قرار است تا آن زمان دست روی دست بگذاریم؟

*حادثه پلاسکونتیجه روشن و بارزی از سوء تدبیر
https://freudianassociation.org/?p=30424


پیوند کوتاه به این مطلب:

https://freudianassociation.org/?p=32735

  تاریخ انتشار: ۶ اسفند ۱۳۹۵، ساعت: ۱۶:۰۵