جمعه ۳ خرداد ۱۳۹۸

بخش ها

آرشیو ماهیانه


دسته ها:باز نشر

مژده! مژده! / فوجی از «دانشکده‌های روانپزشکان‌های دانشگاه‌های انگلستان‌ها» کشف شد! تازه نه قبلش آزمون می‌گیرند نه بعدش!!!

طلایه‌داران دانشگاه/ دکتر صنعتی: روانپزشکی برای من، هیجان‌انگیز و لذت‌بخش است

 

در ادامه سلسله گفت‌وگوهای طلایه‌داران به سراغ دکتر محمد صنعتی روان‌پزشک، نویسنده، منتقد ادبی و دانشیار دانشگاه علوم پزشکی تهران رفتیم و با وی به گفت‌وگو نشستیم. در این مصاحبه سرکار خانم دکتر مریم طباطبایی عضو هیئت‌علمی دانشگاه علوم پزشکی تهران و از شاگردان استاد ما را همراهی کردند.

 

با رفتن به رشته پزشکی آرزوی مادرش را برآورده کرد اما خانواده‌اش با رفتن او به شاخه روانپزشکی موافق نبودند… عشق او به هنر به‌خصوص تئاتر و البته ادبیات و فلسفه در دوران جوانی باعث شد تا دست‌به‌قلم ببرد و بنویسد شاید اگر روانپزشک نمی‌شد فلسفه می‌خواند اما با این اعتقاد که انسان فقط اندیشه نیست، به پزشکی روی آورد. پزشکی هدفی بود که بافکر و اشتیاق آن را برگزید و اصلا به مزایای مادی این حرفه فکر نمیکرده. می‌گوید «این حرفه برای من، هم کار است و هم علاقه و تفریح. شبانه‌روز هم به آن مشغول باشم خسته نمی‌شوم.»
دکتر محمد صنعتی در بحبوحه جنگ به ایران بازمی‌گردد که تعجب خیلی‌ها را برمی‌انگیزد اما او از سال ۱۳۶۴ روانپزشکی پدیدار شناختی و دارویی را در بیمارستان روزبه و روان‌درمانی و گروه‌درمانی تحلیلی را زیر موشک‌باران تهران شروع می‌کند.
فعالیت‌های دکتر صنعتی در حوزه ادبیات و هنر من را بر آن می‌دارد تا سؤالاتی بپرسم که خواندن پاسخ هایش خالی از لطف نیست.

 

 

در ابتدا یک بیوگرافی از خودتان برای خوانندگان بفرمایید؟
اول فروردین ۱۳۲۴ در اصفهان متولد شدم. دوران کودکی و نوجوانی‌ام در اصفهان گذشت، مقطع ابتدایی را در دبستان هدایت و علیرضا عباسی بودم و بعد به دبیرستان سعدی رفتم و سال ۱۳۴۲ دیپلم گرفتم. از سال ۱۳۴۲ تا ۱۳۴۹ دوره پزشکی را در دانشکده پزشکی دانشگاه تهران گذراندم و بعد طبق معمول به سربازی رفتم.
پس‌ازآن برای ادامه تحصیلات در سال ۱۳۵۳ به لندن سفر کردم. در آنجا به دلیل تألیفاتی که داشتم از امتحان ورودی به دستیاری معاف شدم و برای شغلی در بیمارستان لانگرو (Longrove Hospital) در حومه لندن (Epsom) درخواست دادم و پذیرفته شدم و از آن موقع رزیدنتی روان‌پزشکی من شروع شد، ابتدا در بیمارستان لانگرو و بعدازآن به انستیتو روان‌پزشکی لندن و بیمارستان مودزلی (Institute of psychiatry and The Maudsley) رفتم. بعد در روتیشن بیمارستان میدل سکس Middlessex Hospital Psychiatric Rotation پذیرفته شدم که مجموعه‌ای از چند بیمارستان بود؛ اما زمانی که در انستیتو روان‌پزشکی بودم در دپارتمان روانکاوی انستیتو و بیمارستان مودزلی با روانکاوی آشنا شدم و با کمک و راهنمایی اساتیدی مانند هاینز وولف، ملکم پاینز، کریگر …؛ ترغیب شدم که در روانکاوی، آموزش ببینم و با علاقه و اشتیاق آموزش من در این عرصه شروع شد و اینگونه بود که دو جنبه یعنی روان‌پزشکی توصیفی و بیولوژیک را با روان‌درمانی تحلیلی و روانکاوی همراه و بعدازآن تلاش کردم جنبه‌های دیگر روان‌درمانی‌ها، مثل رفتاردرمانی را با ویکتور میر و زوج‌درمانی را با جک دومینیون در همان مجموعه بیمارستان‌های میدل سکس در لندن بیاموزم و دنبال کنم. امتحانات تخصصی رشته‌های پزشکی در انگلیس توسط رویال کالج‌ها برگزار می‌شود. در سال ۱۹۸۳ پس از قبولی در امتحان نهائی تخصصی روان‌پزشکی، به عضویت رویال کالج روان‌پزشکان انگلیس درآمدم (MRCPsych) و پروانه دائم از GMC گرفتم و به کار در بیمارستان‌های لندن ادامه دادم. در سال ۱۹۹۴ هم عضو ممتاز رویال کالج روان‌پزشکان انگلستان شدم (FRCPsych) که به اعضایی داده می‌شود که حداقل ده سال برای ارتقاء و گسترش روانپزشکی در دنیا گام‌های مؤثر برداشته باشند. تا آنجا که می‌دانم شاید ۴ -۳ نفر از اعضای ایرانی کالج که به ایران برگشتند، به‌عنوان فلوی کالج پذیرفته شده‌اند؛ دکتر هاراتون داویدیان و دکتر غلامرضا میرسپاسی را اطلاع دارم…

 

منبع: روابط عمومی دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی تهران

 


پیوند کوتاه به این مطلب:

https://freudianassociation.org/?p=46467

  تاریخ انتشار: ۱۹ اسفند ۱۳۹۷، ساعت: ۱۰:۳۱