سه شنبه ۲۱ اردیبهشت ۱۴۰۰

بخش ها

آرشیو ماهیانه


دسته ها:روانکاوی در انجمن فرویدی، معاون آموزشی وزیر بهداشت، مقاله های آموزشی اعضای انجمن فرویدی، وزارت بهداشت

وزیر بهداشتی در حد بلژیکم آرزوست

 

نویسنده: مرجان پشت‌مشهدی

 

«روانکاوی برای دشواری دومی‌که در رابطه شما با آن وجود دارد مقصر نیست؛ من باید خودتان را مسؤول بدانم، خانم‌ها و آقایان، مسؤول از این لحاظ که شما دانشجویان پزشکی هستید. آموزش‌های قبلی شما جهت خاصی به تفکرتان داده، که باعث دور شدن از روانکاوی می‌شود.» (پیشگفتار فروید بر سخنرانی‌های آشنایی با روانکاوی، ۱۹۱۵)

 

«اما همکاری در حرفه پزشکی بین یک روانکاو و یک رواندرمانگر که خود را محدود به تکنیک‌های دیگر می‌‌کند، می‌تواند هدف مفیدی باشد.» (فروید، مقاله «توضیحات، کاربردها و راهکارها»، ۱۹۳۲)

 

در هر دو خبر مربوط به جنگ وزارت بهداشت و سازمان نظام روانشناسی بر سر موضوع درمان که البته ذهنیت هر دو را بر ملا کرده، چیزی که نادیده گرفته شده این است که روانکاوی درمان نیست که تحت تملک پزشکان قرار گیرد یا روانشناسان بخواهند در مورد آن ادعایی داشته باشند. حتی همین نام مقاله فروید «مسأله آنالیز غیر حرفه‌ای» (۱۹۲۶) به حد کافی برای کسانی که حداقل درکی از موضوع داشته باشند روشنگر است. باید از آقای معاون وزیر پرسید در کوریکولوم آموزش پزشکان چه چیزی وجود دارد که آنها را متولی روانکاوی کند؟ در مورد روانشناسی به خصوص گرایش بالینی هم باید پرسید از کی تا به حال در دانشکده‌های روانشناسی ما روانکاوی تدریس می‌شود و توسط کدام روانکاو که کسی مدعی باشد با گرفتن مدرک روانشناسی بالینی یا غیر بالینی چیزی از روانکاوی می‌داند تا حالا بخواهد روانکاوی کند؟ و آیا اصولاً روانکاوی چیزی است که بشود با تحصیلات در دانشگاه ادعایی در مورد آن داشت؟ اصلاً از آقای معاون وزیر و آقای اللهیاری باید پرسید شما که فکر می‌کنید روانکاوی را در دانشگاه می‌آموزند، تعداد واحدهای روانکاوی را که دانشجویان‌تان (در دانشکده‌های پزشکی یا روانشناسی) می‌گذرانند فقط برای ما بشمرید.

 

این جنگ البته یک نکته را خیلی خوب برای همه روشن کرد: نه وزارت بهداشت و نه دانشگاهیان ما ـ به خصوص آنها که واژه «روان» را در تحصیلاتشان یدک می‌کشند ـ از روانکاوی و این که چه هست و چه نیست چیزی نمی‌دانند. و این خود گواه روشنی است بر این که سایت انجمن فرویدی چه مسؤولیت بزرگی بر دوش دارد.

 

به علاوه وقتی «انجمن فرویدی» در ماده ۹ اساسنامه ذکر می‌کند که «این انجمن هیچگونه فعالیت درمانی نخواهد داشت.» دیگر چطور می‌شود فکر کرد که روانکاوی در حوزه درمان است؟

 

آنچه بهتر، هم پاسخ معاون وزیر و هم جواب رییس سازمان نظام روانشناسی و مشاوره را می‌دهد یکی سر مقاله نشریه کوارتو است: «روانکاوی رواندرمانی نیست»[۱] و یکی این خبر که «در پارلمان بلژیک روانکاوی به عنوان دیسیپلینی مجزا از رواندرمانی‌ها به رسمیت شناخته شد»[۲] وقتی می شنوی که « هنگام کار [بر روی این قانون] و زمانی که مجلس چشم انداز قانونی آن را مورد بحث قرار می داد، خانم اونکلینکس، معاون نخست وزیر و وزیر سلامت عمومی، اثبات کرد که «جایگاه و پراتیک روانکاوی تحت پوشش قانون رواندمانی قرار نمی گیرد»» و «وزیر بهداشت و حوزه های روانی (MPs) بلژیک ویژه بودن دیسیپلین روانکاوی را به رسمیت شناخت.»، (همان منبع) فقط می توانی بگویی: وزیر بهداشتی در حد بلژیکم آرزوست.

عضو انجمن فرویدی

 

 

 

[۱] نشریه کوآرتو، شماره ۱۰۷ به تاریخ آوریل ۲۰۱۴ منتشر شده توسط اکول فرویدی پاریس (ECF)، سایت انجمن فرویدی

[۲] سایت انجمن فرویدی


پیوند کوتاه به این مطلب:

https://freudianassociation.org/?p=2943

  تاریخ انتشار: ۲۲ شهریور ۱۳۹۳، ساعت: ۱۱:۱۶